ಆಪ್ತಸಮಾಲೋಚನೆ ಏಕೆ ಬೇಕು ?

ಆಪ್ತಸಮಾಲೋಚನೆ ಅಥವಾ ಕೌನ್ಸೆಲ್ಲಿಂಗ್ ಏಕೆ ಬೇಕು ? ಯಾರಿಗೆ ಬೇಕು ? ತಿಂದುಂಡು ಹಾಯಾಗಿರುವ ಬಾಲ್ಯಕ್ಕೂ ಸಮಸ್ಯೆಯೇ ? ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಆಪ್ತ ಸಮಾಲೋಚಕರ ಅಗತ್ಯವಿದೆಯೇ ? ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರ ಹುಡುಕುವ ಪ್ರಯತ್ನದಲ್ಲಿದ್ದೇನೆ. ಪ್ರಯತ್ನದ ಭಾಗವಾಗಿ ನಾನು ಕಂಡ ,ಕೇಳಿದ ಕೆಲವು ಘಟನೆಗಳು ನೆನಪಾದವು , ಈ ಘಟನೆಗಳಲ್ಲಿ ಉತ್ತರ ಅವಿತು ಕುಳಿತಿರಬಹುದಾದ್ದರಿಂದ ಅವುಗಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ದಾಖಲಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ .

ಒಂದು : ಒಂದು ಹುಡುಗಿ. ವಯಸ್ಸು ಹದಿಮೂರು ಅಂತಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಿ.ಕೆಳ ಮಧ್ಯಮವರ್ಗದ ಕುಟುಂಬ.ಪ್ರತಿಷ್ಟಿತ ಶಾಲೆಗೆ ಸೇರಿಸಿದ ತಾಯಿ ತನ್ನ ಬಡತನದ ಕಾರಣ ಕೊಟ್ಟು ಅಲ್ಲಿನ ಫೀಸಿನಲ್ಲಿ ರಿಯಾಯಿತಿ ಕೇಳುತ್ತಾಳೆ. ಬಣ್ಣ ಮಾಸಿದ ಸೀರೆಯುಟ್ಟು , ಸ್ಕೂಲಿನ ಮುಖ್ಯಸ್ಥರ ಮುಂದೆ ಸೆರಗೊಡ್ಡಿ ದೈನ್ಯದಿಂದ ಬೇಡುವ ತಾಯಿಯ ಚಿತ್ರ ಮಗುವಿನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಕಲಕುತ್ತದೆ . ವ್ಯವಹಾರಜ್ಞಾನ ಉಳ್ಳ ತಾಯಿ ನಾಲ್ಕಾರು ಒಳ್ಳೆಯ ಸೀರೆಗಳಿದ್ದರೂ ಮಗುವಿನ ಸ್ಕೂಲಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಮಾಸಲು ಸೀರೆಗಳನ್ನೇ ಉಟ್ಟು ಬರುತ್ತಾಳೆ , ಕಾಣದ ಬಡತನವನ್ನು ಲೋಕ ನಂಬಲ್ಲ ! ಚಂದಗೆ ಅಲಂಕರಿಸಿಕೊಂಡು ಬರುವ ಗೆಳತಿಯರ ತಾಯಂದಿರ ನಡುವೆ ತನ್ನಮ್ಮ ಸಪ್ಪೆ ಎಂದು ಹುಡುಗಿ ನಿರ್ಧರಿಸುತ್ತಾಳೆ . “ಅಮ್ಮಾ ನೀ ಶಾಲೆಗೆ ಬರಬೇಡ “ ಎಂದು ತಾಕೀತು ಮಾಡುತ್ತಾಳೆ . ಕೆಲ ಕಾಲ ಸುಮ್ಮನಿದ್ದ ತಾಯಿ ಒಮ್ಮೆ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗಲೇ ಬೇಕಾಗಿ ಬಂದಾಗ ಶಿಕ್ಷಕರೊಬ್ಬರ ಬಳಿ ಮಗಳ ಬಗ್ಗೆ ದೂರುತ್ತಾಳೆ . ಹುಡುಗಿಯನ್ನು ಕರೆದ ಶಿಕ್ಷಕಿ ತಾಯಿಯ ಮಹತ್ವದ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿಸಿ ಮಗಳದ್ದು ಸರ್ವಥಾ ತಪ್ಪು ಎಂದು ಬೈದು ಬುಧ್ಧಿ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ . ಕನಸು ಕಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದ ಕಂಗಳಲ್ಲಿ ನೂರಾರು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು, ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದ ಹಿಂಸೆ ಒಂದು ಕಡೆ, ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡರೆ ಲೋಕ ಏನಂದೀತು ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಮತ್ತೊಂದು ಕಡೆ .

ಇಲ್ಲಿ ಯಾರದ್ದೂ ತಪ್ಪಲ್ಲ . ತಾಯಿಗೆ ಮಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಕಾಳಜಿ ಇದೆ , ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಆಕೆ ಏನು ಮಾಡಬಹುದೋ ಅದನ್ನು ಚಾಚೂ ತಪ್ಪದೇ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ , ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಬುಧ್ಧಿ ಹೇಳಿದ ಶಿಕ್ಷಕರೂ ಸರಿಯೇ . ಹಾಗಿದ್ದರೆ ಹುಡುಗಿಯದ್ದು ತಪ್ಪೇ ? ನನ್ನ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಖಂಡಿತಾ ಅಲ್ಲ. ಸದಾ ಕಾಲ ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ಬೆರೆಯುವ ಶಿಕ್ಷಕಿ ಆ ಮಗುವಿಗಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ ತಾಯಿಗೂ ಕೆಲವು ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಬೇಕಾಗಿತ್ತು. “ಮಗೂ ಆಕೆ ನಿನ್ನ ತಾಯಿ , ಆಕೆ ಎಷ್ಟು ಕಷ್ಟ ಪಡುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ ನೋಡು ... “ ಅಂತ ತಾಯಿಯ ಕಷ್ಟ ಕೋಟಲೆಗಳನ್ನು ವಿವರಿಸಿದಂತೆಯೇ , ಆ ಹುಡುಗಿಗೆ ಸಮಾಜದ ಎದುರು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವ ಧೈರ್ಯ ಬರುವವರೆಗೂ ಆಕೆಯೊಂದಿಗೆ ನಿಲ್ಲಬೇಕಿತ್ತು . ಆದರೆ ಹಾಗಾಗಲಿಲ್ಲ ಅಂದಿನಿಂದ ಆ ಹುಡುಗಿ ಚಿಪ್ಪಿನ ಹನಿಯಾದಳು ವರ್ಷ ವರ್ಷ ಕಳೆದರೂ ಮುತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ .

ಕೆಲ ವಾರಗಳ ಹಿಂದೆ ಕುಸುಮಬಾಲೆ ಬರೆದ ಬರಹವೂ, ಒಂದಷ್ಟು ಸಹಾಯ ಮಾಡಿ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಸಮಾಜ ತುಂಬುವ ಈ ಅನವಶ್ಯಕ ದೈನ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಇತ್ತು .

ಎರಡು: ತಂದೆ ಇಲ್ಲದ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಸಾಲಾಗಿ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳು. ಬದುಕನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳಲು ತಾಯಿಯೊಂದಿಗೆ ಇನ್ನಿಲ್ಲದಂತೆ ಶ್ರಮಿಸುತ್ತಿದ್ದರು . ಮಧ್ಯೆ ಪರಸ್ಪರ ಪ್ರೀತಿಸುವುದನ್ನು , ನಂಬುವುದನ್ನು ಮರೆತಿದ್ದರು. ಹೈಸ್ಕೂಲ್ ಓದುವ ಹುಡುಗಿಯರು ಯಕಶ್ಚಿತ್ ಲಂಗದ ಲಾಡಿಗೆ ಜಗಳವಾಡಿ ವರ್ಷಗಟ್ಟಳೆ ಮಾತು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು. ಒಬ್ಬರ ಏಳಿಗೆಯನ್ನು ಮತ್ತೊಬ್ಬರು ಸಹಿಸದೇ ಇರುವುದು ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿಯೇ ಆರಂಭವಾದ ಗುಣ. ಕಂಡ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಮೂಡುತ್ತಿದ್ದ ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ , ಇವರು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಹುಟ್ಟಿದ್ದು ಹೌದಾ ?

ಕೂಡಿ ಬಾಳುವ ಬಂಧಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮೊದಲು ತಿಳಿಯುವುದು ತಾಯಿ ತಂದೆಯರಿಂದ ಆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ತಂದೆ ಇರಲಿಲ್ಲ ತಾಯಿಗೆ ಬಾಳಿನ ಹೋರಾಟಗಳಿಂದ ಪುರುಸೊತ್ತು ಸಿಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ . ಅಕ್ಕ ತಂಗಿಯರು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲೇ ಬೆಳೆದು ಬಾಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

ಆ ಹುಡುಗಿಯರಿಗೆ ಬೇಕಿದ್ದು ಬದುಕಿನ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದಷ್ಟು ಭರವಸೆ , ಪರಸ್ಪರ ಪ್ರೀತಿ ಎಂಬುದು ಬದುಕಿನ ತಳಹದಿ ಎಂಬ ತಿಳುವಳಿಕೆ . ಅದನ್ನು ಯಾರೂ ಕೊಡಬಹುದಿತ್ತು . ಸಂಬಂಧಿಗಳು , ನೆರೆಹೊರೆಯವರು , ಶಿಕ್ಷಕರು ಸುತ್ತಲಿನ ಸಮಾಜದ ಯಾವುದೇ ವ್ಯಕ್ತಿ , ಹಾಗಲಿಲ್ಲ . ಒಂದಷ್ಟು ಬದುಕುಗಳು ಪ್ರೀತಿ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ .

ಮೂರು: ತೆಂಗಿನ ಮರದಂತೆ ಬೆಳೆದ ಸುಂದರ ಹುಡುಗಿ . ಕನಸು ಕಾಣುವ ವಯಸ್ಸು . ರಜೆಗೆ ಅಜ್ಜಿಯ ಊರಿಗೆ ಹೋದಾಗ ಸಿಕ್ಕ ಮನೆ ಮಾಲಿಕರ ಮಗ , ಶ್ರೀಮಂತ ಸೊಗಸುಗಾರ . ದಿನವೂ ಯಾವುದೋ ನೆಪ ಹೇಳಿ ಹುಡುಗಿ ಮನೆ ಮಾಲಿಕರ ಮನೆಗೆ ಓಡುತ್ತಿದ್ದಳು . ಹುಡುಗ ಮತ್ತು ಹುಡುಗಿ ದೊಡ್ಡ ಮನೆಯ ಮೂಲೆಯಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಇದ್ದ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಣೆಯಾಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಇದು ಬಹುಬೇಗ ಅಜ್ಜಿಯ ಅನುಭವಿ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬಿದ್ದಿತು . ರೇಗಾಡಿ , ರಂಪ ಮಾಡಿದ ಅಜ್ಜಿ ಹಾಗೆ ಓಡುವುದೇಕೆ ತಪ್ಪು ಎಂಬುದನ್ನು ಮೊಮ್ಮಗಳಿಗೆ ತಿಳಿಸಿಕೊಡುವುದರಲ್ಲಿ ಸೋತಳು .

ಮೊಮ್ಮಗಳೂ ಅದನ್ನು ಮರೆತು ಮುನ್ನಡೆದಳು ಆದರೆ ಅವಳಲ್ಲಿ ಹೆಣ್ಣು ಗಂಡಿನ ಸಂಬಂಧದ ಬಗೆಗೆ ತಪ್ಪು ತಿಳುವಳಿಕೆಯೊಂದು ಮೊಳೆತಿತ್ತು . ಗಂಡು ಹೆಣ್ಣಿನ ಸ್ನೇಹವನ್ನು ಅವಳು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲೇ ಇಲ್ಲ. ಈಗ ಅವಳಿಗೊಬ್ಬ ಚಂದನೆಯ ಮಗಳು. ಅವಳಿನ್ನೂ ಅದೇ ಅನುಮಾನದ ಬಂಧಿ.

“ಮಗು ದೇಹದ ಆಸೆಗಳಿಗೆ ಕಿವಿಕೊಡುವ ಸಮಯವೂ ಬರುತ್ತದೆ , ಅಲ್ಲಿಯವರೆ ತಾಳ್ಮೆಯಿಂದಿರು. “ ಎಂದು ಸ್ವಲ್ಪ ಅಜ್ಜಿ ಅಥವಾ ಯಾರೇ ಹಿರಿಯರು ತಿಳಿಸಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದರೆ ಅವಳಲ್ಲಿ ಅನುಮಾನದ ಭೂತ ಮನೆ ಮಾಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದು ಅವಳ ಮಗಳನ್ನೂ ಕಾಡುವ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ .

ನಾಲ್ಕು: ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕೊನೆಯ ಮಗನೆಂಬ ಮುದ್ದಿನಿಂದಲೇ ಹಾಳಾದ ಹುಡುಗನೊಬ್ಬ. ಪ್ರತೀ ಬಾರಿ ಪರೀಕ್ಷೆ ಫೇಲಾದಾಗ, ಇಲ್ಲ ಸಲ್ಲದ ಯಡವಟ್ಟುಗಳೊಂದಿಗೆ ಮನೆಗೆ ಬಂದಾಗ ತಾಯಿ ಇಲ್ಲವೇ ತಂದೆ “ಸಣ್ಣವನು , ಅವನಿಗೇನೂ ತಿಳಿಯದು” ಎಂಬ ಪೊಳ್ಳು ಸಮಜಾಯಿಷಿ ಕೊಟ್ಟು, ಕಡೆಗೆ ಹುಡುಗ ಎಲ್ಲಿಯೂ ಸಲ್ಲದವನಾದ .

“ಮಗನೇ ನಿನ್ನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತೇವೆ ನಿಜ ಆದರೆ ನಿನ್ನೆಲ್ಲಾ ಉಡಾಫೆಯ ವರ್ತನೆಗಳನ್ನು ಸಹಿಸುವುದಿಲ್ಲ “ ಎಂಬುದನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ತಿಳಿಸಿದ್ದರೆ ? ತಂದೆ ತಾಯಿಗೆ ಮಗನ ಮುಂದಿನ ಬದುಕಿನ ಚಿಂತೆ ತಪ್ಪುತ್ತಿತ್ತು .

ಕೊಂಚ ಕಣ್ಣು ಕಿವಿ ತೆರೆದು ಕೊಂಡರೆ ಇಂತಹ ಎಷ್ಟೋ ಮಕ್ಕಳು ನಮ್ಮ ಸುತ್ತ ಕಾಣಬಹುದು. (ಹಾಗೆ ಕಾಣದಿರಲಿ ಎಂಬುದು ನನ್ನ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ) ಇಂತಹ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಕೌನ್ಸೆಲ್ಲಿಂಗ್ ಓದಿಕೊಂಡ ವೃತ್ತಿಪರ ಕೌನ್ಸೆಲ್ಲರ್ಗಳೇ ಬೇಕಿಲ್ಲ . ಬದುಕನ್ನು ಕಂಡ , ಅವರ ಮಾತನ್ನು ತಾಳ್ಮೆಯಿಂದ ಆಲಿಸಬಲ್ಲ, ಅವರಿಗರ್ಥವಾಗುವಂತೆ ವಿವರಿಸಬಲ್ಲ ಎಲ್ಲರೂ ಅವರ ಬಾಲ್ಯವನ್ನು ,ತಾರುಣ್ಯವನ್ನು ಸುಂದರವಾಗಿಸಬಹುದು. ಈದೀಗ ತಾನೇ ಚಿಗುರುತ್ತಿರುವ ಗಿಡಕ್ಕೆ ಪೋಷಣೆಯ ಅಗತ್ಯ ಹೆಚ್ಚು .

ತಮ್ಮನೋ ತಂಗಿಯೋ ಹುಟ್ಟಿದ ಮೇಲೆ ಅಮ್ಮನಲ್ಲಾಗುವ ಬದಲಾವಣೆಯಿಂದ ಅಣ್ಣ, ಅಂಕಲ್ಲು ಎಂಬೆಷ್ಟೋ ವೇಷದಲ್ಲಿ ಕಾಡುವ ಮೃಗಗಳ ತನಕ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲು ಬಾರದ ನೋವುಗಳಿವೆ . ಅವುಗಳಿಗೆ ಸರಿಯಾದ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಒಂದಷ್ಟು ಮುಲಾಮು ಸಿಕ್ಕರೆ ಆರೋಗ್ಯವಂತ ಸಮಾಜವೊಂದು ನಿರ್ಮಾಣವಾದೀತು. ಹಿಂದೆ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅಜ್ಜ , ಅಜ್ಜಿಯರಿದ್ದರು ಅವರು ಸಮಾಲೋಚಕರ ಪಾತ್ರವನ್ನು ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿ ನಿಭಾಯಿಸಿದ್ದರು ಎಂಬ ಮಾತನ್ನು ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಕೇಳಿದ್ದೇವೆ . ಬಹು ಮಟ್ಟಿಗೆ ಇದು ಸತ್ಯವೂ ಆಗಿರಬಹುದು . ಇಂತಹ ಪಾತ್ರಗಳು ಮರೆಯಾದ / ಮರೆಯಾಗುತ್ತಿರುವ ಈಗಿನ ಸನ್ನಿವೇಶದಲ್ಲಿ ಬೇರೊಬ್ಬರು ಆ ಪಾತ್ರದ ಹೊಣೆಹೊರಲು ಬೇಗ ತಯಾರಾದರೆ ನಾವು ಕಂಡ ನಾಳಿನ ಕನಸುಗಳಿಗೆ ಒಂದಷ್ಟು ಕಸುವು ಸಿಕ್ಕುತ್ತದೆ.

ಈ ಬರಹ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗಿದೆ