ಕಥಾ ಸಮಯ -೩

೧.ಹೆಸರಿಲ್ಲದ ಹಕ್ಕಿಯೊಂದು ಸೊಂಪಾಗಿ ಬೆಳೆದ  ಗಿಡದಲ್ಲಿ ತನ್ನದೇ  ಲೋಕದಲ್ಲಿತ್ತು.  ಒಂದು ಹೆಸರಿಲ್ಲದ ಮರ , ಮಂದ್ರ, ಷಡ್ಜಗಳ ಹಂಗಿಲ್ಲದ ಒಂದಷ್ಟು  ಸ್ವರಗಳು ಇವಿಷ್ಟೇ  ಅದರ ಲೋಕ. ಒಂದು ದಿನ ಎಲ್ಲಿಂದಲೋ ಬಂದ ಕೋಗಿಲೆ ಹಾಡು ಕೇಳಿ ‘ಭೇಷ್’ ಅಂದಿತು. ಒಲವಿನ ಒಂದು ಹಸ್ತಕ್ಕಾಗಿ ಹಂಬಲಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಹಕ್ಕಿಗೆ ಹಿಡಿಸಲಾರದಷ್ಟು ಸಂತೋಷ . ಅಂದಿನಿಂದ  ಹಕ್ಕಿಯ ಹಾಡು ಹಕ್ಕಿಯದಾಗಿ  ಉಳಿಯಲಿಲ್ಲ ,  ಕುಹೂ ಎಂಬ ಸ್ವರ ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿಯೂ ಕಾಡಲಾರಂಭಿಸಿತು. ಹಕ್ಕಿ ತನ್ನ ಸ್ವರಗಳು , ತನ್ನ ಲೋಕ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿತ್ತು . ಕೋಗಿಲೆಗೆ ಸಮನಾಗಿ ಹಾಡಬೇಕೆಂಬ ತುಡಿತದಲ್ಲಿ ಬೆಂದಿತು ಹಕ್ಕಿ , ಹಕ್ಕಿಯ ಹಾಡು ಕೋಗಿಲೆಯನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ಮೀಸಲಾಗಿ ಹೋಯಿತು . ಕೊಗಿಲೆಯನ್ನೂ  ತನ್ನೊಂದಿಗೆ ಹಾಡುವಂತೆ ಪೀಡಿಸಿತು ಹಕ್ಕಿ.  ಕೋಗಿಲೆ ಹಾಡದಾದಾಗ ಕೋಗಿಲೆಯನ್ನ , ಕೋಗಿಲೆಯ ಸ್ನೇಹವನ್ನ, ಬದುಕನ್ನ ದೂಷಿಸಿದ್ದೂ ಆಯಿತು . ಮಾಮರ , ಮಾವಿನ ಚಿಗುರುಗಳನ್ನು ತಾನು ತರಲಾರೆನೆಂಬುದು ಹಕ್ಕಿಗೆ ಮರೆತೇ ಹೋಗಿತ್ತು

ತನ್ನ   ಲೋಕವೇ ಬೇರೆ , ಕೋಗಿಲೆಯ ಮಾಧುರ್ಯವೇ ಬೇರೆ. ತನಗಿರುವ ಒಲವ ಬಂಧನದ  ಅಗತ್ಯವೇ  ಬೇರೆ , ಕೋಗಿಲೆಗಿರುವ  ಮಾವಿನ ಚಿಗುರ ರುಚಿಯೊಂದಿಗಿನ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಆಸೆಯೇ  ಬೇರೆ ಎಂದು ಹಕ್ಕಿಗೆ ಒಂದು ದಿನ ಅರಿವಾಯಿತು. ತನ್ನದೇ  ಲೋಕದ ಹುಡುಕಾಟಕ್ಕೆ ಹಕ್ಕಿ ಹಾರಿ ಹೋಯಿತು ,ಮತ್ತೊಂದು ಅನಾಮಿಕ ಹಾಡಿಗೆ ದನಿಯಾಗುವುದಕ್ಕೆ . 

೨. ಒಂದೊಮ್ಮೆ ಭೂಮಿ 'ಭೂಮಿ' ಮಾತ್ರ ಆಗಿತ್ತು.  'ವಸುಧೈವ ಕುಟುಂಬಕಂ' - ಅದ್ಯಾವನಿಗೆ ಹುಚ್ಚು ಐಡಿಯಾ ಬಂತೋ ಅದನ್ನು ಖಂಡಗಳೆಂದ, ದೇಶಗಳೆಂದ ಒಂದಷ್ಟು ಮೇರೆಗಳನ್ನ ಎಳೆದ. ಇನ್ಯಾರೋ ಅದಕ್ಕೆ  ರಾಜ್ಯ, ಜಿಲ್ಲೆ, ತಾಲ್ಲೂಕು, ಊರು , ಹಳ್ಳಿ , ಬಡಾವಣೆ, ಬೀದಿ ಎಂದು ಮತ್ತೆ ಭಾಗ ಮಾಡಿದರು. ಬೀದಿಯಿಂದ ಮನೆಯಾಗಿ , ನಾನು ನನ್ನ ಸಂತತಿ , ನನ್ನ ಸಂಗಾತಿ ಯಾಗಲು ಹೆಚ್ಚು ಹೊತ್ತು ಹಿಡಿಯಲಿಲ್ಲ. ಈಗ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಕಾಣುವುದು 'ನಾನು' ಮಾತ್ರ !  ಈ ಮೇರೆಗಳನ್ನು ಎಳೆದವನಿಗೊಂದು ಧಿಕ್ಕಾರವಿರಲಿ  ಅದನೊಪ್ಪಿಕೊಂಡ ಮನಸುಗಳಿಗೂ !

೩. ಅಜ್ಜಿ ಆನಂದ ಎಂದರೇನು ?

ಹರೆಯದ ಮೊಮ್ಮಗಳ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಪಾರಿಜಾತವೊಂದನ್ನು ಜತನದಿಂದ ಎತ್ತಿ ಸೂಜಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿಸಿ ಮೆಲ್ಲಗೆ ದಾರದೊಳಕಿಡುತ್ತಿದ್ದ ಅಜ್ಜಿ ಮೆಲುವಾಗಿ ನಕ್ಕು  ನುಡಿದಳು “ಆನಂದ ಎಂದರೇನು ? ಎಂದು ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಮಗು, ಆದರೆ ಇಂದು ,ಇಲ್ಲಿ , ಈಗ ನೀನು  ಆನಂದವಾಗಿರಲಾರೆ  ಎಂದಾದರೆ ನೀನು ಎಲ್ಲೋ ಯಾವಾಗಲೋ ಏನೋ ಸಿಕ್ಕಿದಾಗ ಕೂಡ ಆನಂದವಾಗಿರುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಕಡಿಮೆ “

೪. ಅಜ್ಜಿ ಬದುಕು ಬೇಸರ, ಗೊಂದಲದ ಗೂಡು. ನಿಟ್ಟುಸಿರಿಟ್ಟ ಮೊಮ್ಮಗಳ ಉಸಿರಿಗೆ ಅಜ್ಜಿಯ ಸೆರಗು ನಲುಗಿತು.

ಅಜ್ಜಿ  ಶಾಂತಳಾಗಿ ಹೇಳಿದಳು  “ಹಾಗೆನಿಸಿದಾಗೆಲ್ಲಾ ಒಮ್ಮೆ ಮುಗಿಲನ್ನು ನೋಡು ಮಗಳೇ”