ಭೇಟಿ

ಗೆಳತಿ ಅನಘಾ ಅಮೃತಾ ಪ್ರಿತಂ ಅವರ ಕವಿತೆಯೊಂದನ್ನ ಕಳಿಸಿದ್ಲು .

एक मुलाकात
मैं चुप शान्त और अडोल खड़ी थी

सिर्फ पास बहते समुन्द्र में तूफान था……फिर समुन्द्र को खुदा जाने
क्या ख्याल आया
उसने तूफान की एक पोटली सी बांधी
मेरे हाथों में थमाई
और हंस कर कुछ दूर हो गया हैरान थी….
पर उसका चमत्कार ले लिया
पता था कि इस प्रकार की घटना
कभी सदियों में होती है…..
लाखों ख्याल आये
माथे में झिलमिलाये
पर खड़ी रह गयी कि उसको उठा कर
अब अपने शहर में कैसे जाऊंगी?
मेरे शहर की हर गली संकरी
मेरे शहर की हर छत नीची
मेरे शहर की हर दीवार चुगली
सोचा कि अगर तू कहीं मिले
तो समुन्द्र की तरह
इसे छाती पर रख कर
हम दो किनारों की तरह हंस सकते थे
और नीची छतों
और संकरी गलियों
के शहर में बस सकते थे….
पर सारी दोपहर तुझे ढूंढते बीती
और अपनी आग का मैंने
आप ही घूंट पिया
मैं अकेला किनारा
किनारे को गिरा दिया
और जब दिन ढलने को था
समुन्द्र का तूफान
समुन्द्र को लौटा दिया….
अब रात घिरने लगी तो तूं मिला है
तूं भी उदास, चुप, शान्त और अडोल
मैं भी उदास, चुप, शान्त और अडोल
सिर्फ- दूर बहते समुन्द्र में तूफान है…..



https://youtu.be/g0yWu-UxUQU

ಮೇಲಿನ ಲಿಂಕ್ ನಲ್ಲಿ ಕವಿತೆಯನ್ನು ಕೇಳಬಹುದು.
ಕೃಪೆ :ಇಂಟರ್ನೆಟ್

ಈ ಕವಿತೆಯಿಂದ ಮೂಡಿದ ಸಾಲುಗಳು ಕೆಳಗಿವೆ :

ಮೌನ ಮನೆ ಮಾಡಿತ್ತು ನನ್ನಲಿ
ಅದೊಂದು ದಿನ ಕಿನಾರೆಯಲಿ
ಕೂತವಳ ಒಳಗೆ ಶಾಂತಿ ನೆಲಸಿತ್ತು
ಪಕ್ಕದಲಿ ಬೋರ್ಗರೆಯುತ್ತಿದ್ದ
ಕಡಲಿತ್ತು
ಅಬ್ಬಬ್ಬ, ಅದೆಷ್ಟು ಅಲೆಗಳು ,
ಸದ್ದು - ಗದ್ದಲ, ಗಾಳಿ- ಸುಳಿ
ಅದಾವ ದೈವ ಮಾಯೆಯೊ
ಸುಳಿಗಾಳಿಯ ಪುಟ್ಟ ಪೊಟ್ಟಣ ಕಟ್ಟಿ
ಕೈಗಿತ್ತ ಸಾಗರ , ನಕ್ಕು ದೂರಾಯ್ತು
ಈ ಕ್ಷಣಗಳು ಮತ್ತೆ ಬಾರವು
ಬಾಚಿಟ್ಟುಕೋ ಎಂದು ಮನ ಕೂಗಿತ್ತು.

ಈ ಹೊರೆ ಹೊತ್ತು ಊರ ಹಾದಿಯ ಸೇರುವುದೆಂತು ?
ದಾರಿಗಳ ನಿಯಮ ಮೀರುವುದೆಂತು ?
ತಲೆ ತಗ್ಗಿಸಿ, ಹೊರೆ ಇಳಿಸಿಯೇ
ನಡೆಯ ಬೇಕು ಆ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ
ಒಳಗಿನ ಗೋಡೆ ಗೋಡೆಗೂ ಗುಟ್ಟಿನ
ಭಯ, ಆತಂಕವಿಹುದಲ್ಲಿ

ನೀನಾದರೂ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದರೆ
ಥೇಟ್ ಆ ಕಡಲು ಸಿಕ್ಕಂತೆ !
ಈ ಹೊರೆಯ ಎದೆಯಲಿಟ್ಟು
ಎರಡು ದಡಗಳಂತೆ ನಕ್ಕು ಹಗುರಾಗಬಹುದಿತ್ತು...

ನಿನ್ನ ನರಸುವುದರಲಿ ಮುಗಿದಿತ್ತು ದಿನ
ಬೆಂಕಿಯುಗುಳದೆ ನುಂಗಿತೆನ್ನ ಮನ

ತೀರದಲುಳಿದ ಒಂಟಿ ನಾನು
ದಡವ ಹೊಡೆದುರುಳಿಸಿದೆ
ಹೊತ್ತುಮುಳುಗುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ
ಪೊಟ್ಟಣವ ಮರಳಿಸಿದೆ

ಮಾಯವಾಗಿದೆ ತಾರೆ ಮಿಂಚಿನ ಕನಸು
ಹಾದಿ ಹೊರಳಲಿ ನಿನ್ನ ಕಂಡಿದೆ ಮನಸು
ಮತ್ತೆ ಮೌನ ಮನೆ ಮಾಡಿದೆ ನನ್ನಲಿ
ಗಾಳಿ ಸುಳಿಗೆ ಸಿಲಕದ ಶಾಂತಿ‌ ನಿನ್ನಲಿ
ಅಲ್ಲೆಲ್ಲೊ ಹರಿವ ಕಡಲು ಮಾತ್ರ ಭೋರ್ಗರೆಯುತ್ತಲೇ ಇದೆ.