ಸೋಲು ಕಂಡ ಕ್ಷಣ

ಬಿಳಿಯ  ಕೋಟಿನಲ್ಲಿ ಅವ ಕಳೆದು ಹೋದ. ನಾನೂ ಪಿಯು ಮುಗಿಸಿ ಪದವಿ ಸೇರಿದೆ.
ಪಿಯು ಮುಗಿಸಿದಾಗ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದ. ಆ ದಿನ ನಾನು ನನ್ನಮ್ಮನೊಂದಿಗೆ ಇದ್ದದ್ದರಿಂದ ನಾನು ನಿಲ್ಲಲಿಲ್ಲ.

ನಮ್ಮ ಪದವಿ ಕಾಲೇಜು ಊರಿಂದಾಚೆ ಇತ್ತು. ಅದು ಅವನ ದಾರಿಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಅವನ ಮೆಡಿಕಲ್ ಕಾಲೇಜು
ನನಗೆ ಬಹುದೂರ. ಆದ್ದರಿಂದ ಪದವಿ ತರಗತಿಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಭೇಟಿಗಳು ಅತೀ ವಿರಳ.

ಆ ದಿನಗಳ ಕೆಲವು ಭೇಟಿಗಳಲ್ಲಿ  ಕೆಳಗಿನದೂ ಒಂದು.
ಒಮ್ಮೆ ನನ್ನ ಕಾಲೇಜಿನ ಬಳಿಯೇ ಸಿಕ್ಕ. ನಮ್ಮ ಕಾಲೇಜಿನ ಹಿಂಭಾಗದಲ್ಲಿ ಕಾಣುವ ಹಾಗೆ ಕೆರೆಯೊಂದಿತ್ತು. ಹಾಂ
ಹುಡುಗ ಹುಡುಗಿ ಕುಳಿತು ಮಾತಾಡುವ ಕೆರೆ ಅದಾಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಹತ್ತಿರದ ಹಳ್ಳಿ ಹೈಕ್ಳು ಎಮ್ಮೆ ತೊಳೆಯೋಕೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಲ್ಲಿ  ಪಾರ್ಕಿನಂತಹ ರಚನೆಯ ಹೆಸರೂ ಇರಲಿಲ್ಲ ವಾದ್ದರಿಂದ, ನಾವು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಲಿಲ್ಲ . ಆದರೆ  ಅವನು ವಿಶಾಲವಾಗಿ ಹರವಿಕೊಂಡ ಕೆರೆಯನ್ನೇ  ನೋಡುತ್ತಾ ನಿಂತುಬಿಟ್ಟ.
"ಏನಾಯ್ತು? " ಅನ್ನೋ ನನ್ನ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ನೋವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿರಿಸಿದ.
"ಮೊದಲ ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ನಾನು ಒಂದು ಸಬ್ಜೆಕ್ಟ್ ಕ್ಲಿಯರ್ ಮಾಡ್ಲಿಲ್ಲ" ಅಂದ.
"ಹೋಗ್ಲಿ ಬಿಡು, ಮತ್ತೆ ಓದು ಆಗತ್ತೆ, ಹಾಗೆ ನಿನ್ನ ಎಂಡಿ ಎಂಟ್ರನ್ಸ್ಗೆ ಓದು" ಯಾಕೆ ನನ್ನ ಬಾಯಿಂದ ಎಂಡಿ ಎಂಟ್ರನ್ಸ್  ಮಾತು ಬಂತೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.
ಶುಷ್ಕ ನಗೆಯೊಂದ ನಕ್ಕು ಅವ ಹೊರಟು ಹೋದ.

ಸೋಲನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದು ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಅದರಲ್ಲೂ ಗಂಡಸಿಗೆ ಬಹು ಕಷ್ಟದ ವಿಷಯ ಅಂತ ಮತ್ತೆ ಸಾಬೀತಾಗಿತ್ತು.

"किसलिए तू इतना उदास
सूखें सूखें होंट, अखिन्यों में प्यास"


ಮತ್ತೆ ಗುಲ್ಜಾರ್